"Ik voel me eindelijk weer voetballer"

19 feb 2019 | Sportief

Gisteren vierde Michiel Jonckheere met de beloften zijn lang verwachte comeback na meer dan een jaar blessureleed. De ploeg van Andy Vervenne verloor met - weliswaar overdreven - 0-4 cijfers van Zulte Waregem, maar Michiel stond na één helft voetballen met een brede lach op zijn gezicht: "Ik voel me eindelijk weer voetballer."

Throwback naar juli 2018. Michiel Jonckheere gaat bij dokter Geert Declercq voor de tweede keer onder het mes. Een aanslepende hielblessure houdt hem opnieuw 6 maanden van het voetbalveld. Na anderhalf jaar blessureleed vierde Michiel gisteren zijn rentrée bij de Oostendse beloften. “Eindelijk voel ik me terug voetballer” zegt de middenvelder opgelucht.  “Er zijn momenten geweest waarop ik echt dacht dat mijn carrière erop zat. Maar kijk, hier sta ik weer. Het zou mooi zijn mocht ik dit seizoen nog minuten kunnen pakken.” Tijd voor een interview met de KVO ancien én papa in spe.

Michiel, gisteren maakte je jouw eerste minuten van het seizoen bij de beloften. Hoe voelde het om opnieuw aan een wedstrijd te beginnen?
"Het was een leuk gevoel om terug op het veld te staan. Ik trainde wel al twee weken mee met de spelersgroep maar ik ben toch blij dat ik opnieuw een wedstrijd kon spelen. De emoties tijdens een wedstrijd heb ik de afgelopen maanden echt wel gemist. Waar ik het meest naar uitgekeken heb? Het afzien op het voetbalveld. Het klinkt misschien raar maar ik zie graag af. Dat geeft me veel voldoening.
Vóór de wedstrijd was ik toch wat gespannen. Ik had last van een eersteschooldag- gevoel. Een beetje stress en toch wat schrik om aan de wedstrijd te beginnen. Maar eens de wedstrijd op gang gefloten werd, speelde ik zorgeloos . Zoals afgesproken met de medische staf, speelde ik één helft. Die eerste 45’ van het seizoen waren voldoende om mij een goed gevoel te geven. Achteraf had ik weinig reactie aan mijn hiel en dat stelt me wel gerust. De revalidatie loopt op zijn einde en daar ben ik gelukkig om."

"Eerste 45' waren voldoende om mij een goed gevoel te geven"
Dat moet emotioneel wel wat teweeg hebben gebracht. Waren er momenten waarin je het moeilijk had?
"Het was niet de meest leuke periode. Op sommige momenten heb ik echt wel getwijfeld of ik nog zou terugkeren op het voetbalveld. Na een eerste operatie bleef ik pijn voelen aan aan mijn hiel. Toen was ik wel even ten einde raad. Op zo’n momenten denk je na of je nog wel een toekomst hebt in het profvoetbal. Maar mijn entourage - vriendin, ouders en familie - hebben mij altijd gesteund en zijn blijven geloven in een goede afloop.
In de zomer van 2018 ging ik bij dokter Geert Declercq aankloppen. Ik ging voor een tweede keer onder het mes. Volgens dokter Declercq een zware operatie, hij moest een deel bot van het hielbeen bijwerken en de achillespees verleggen. Twee maanden na de operatie bleef ik hinder ondervinden. Toen ik op controle ging bleek ik perfect op schema te liggen. Ook op de scan was er niets afwijkend te zien. Mijn voet was perfect in orde. Vanaf dat moment heb ik de klik gemaakt en ben ik er terug volop voor gegaan. Gek genoeg voelde ik vanaf dat moment ook geen pijn meer. Ik kan perfect zonder hinder terug trainen én spelen."

Hoe zagen de afgelopen maanden er uit voor jou?
"Afgelopen maanden heb ik vooral gependeld tussen dokterskabinet, kinépraktijk en fitnesszaal. De eerste drie weken na de operatie moest ik op krukken lopen. Voor de stabiliteit van het gewricht kreeg ik ook een brace rond mijn enkel aangebracht. Vanaf dan kreeg ik gedurende drie weken een aangepast programma van de clubkiné. Eén maand later ging ik in behandeling bij Tom Du Pré. Op wekelijkse basis werd mijn enkelgewricht onder handen genomen door de kinesitherapeuten.
In totaal ging ik 6x per week naar de kiné. Spierversterkende oefeningen van de enkel en de pees waren dagelijkse routine voor mij. Vanaf dan zit je in een bepaalde flow waarin je een aantal maanden vervalt. De intensiteit van de kinésessies werd stelselmatig opgedreven tot op het moment dat ik de looptrainingen mocht aanvatten. Vanaf dan is het snel gegaan en kijk, nu maak ik mijn rentrée tijdens een wedstrijd. Het zou mooi zijn mocht ik dit seizoen nog wedstrijdminuten kunnen pakken. Elke minuut die ik zou spelen is een gewonnen minuut. Ik wil me klaarstomen met het oog op volgend seizoen. Wie weet maak ik dit seizoen nog mijn opwachting in het fanionelftal tijdens de Play-offs. Maar ik ben zo lang uit geweest dat ik gewoon blij ben dat ik op het veld kan staan.
Graag wil ik de club ook bedanken voor de steun en begeleiding de afgelopen maanden. Er zijn weinig ploegen die een langdurig gekwetste speler blijven steunen. KVO daarentegen heeft mij niet opgegeven en daar ben ik hen toch wel dankbaar voor."

Dit is jouw 8ste seizoen bij KVO. Je bent de langsdienende speler in de kern. Wat denk jij KVO nog bij te brengen?
"Ik ben nu 29 jaar, dus ik zal sowieso geen 10 jaar meer voetballen. Maar ik hoop toch nog een vijftal seizoenen op het hoogste niveau te blijven meedraaien. De club heeft een éénzijdige optie die zij kunnen lichten, als dat gebeurt dan blijf ik zeer graag bij KV Oostende. Indien niet ben ik een vrije speler. Ik ben hier altijd zeer gelukkig geweest. Ik ken deze club door en door, mijn familie is ook nauw verbonden met de club - red. neef Jelle Bataille zit samen met hem in de A-kern. Maar het is de voetbalwereld hé. Hierin kan alles snel veranderen, soms weet je niet waar je staat. Ik hoop dat mijn optie wordt verlengd en dan blijf ik met plezier in de Versluys Arena."

Michiel Jonckheere in 2013 tegen Cercle: "Ik ben hier altijd zeer gelukkig geweest."
Heb je al nagedacht over jouw ambitie na jouw carrière?
"Ik zou wel graag in de voetbalwereld actief zijn. Jeugdtrainer lijkt me wel iets, da’s iets wat ik graag zou doen. We zullen zien wat het geeft. Maar goed, ik hoop eerst nog een vijftal jaar op het hoogste niveau te blijven voetballen."

Tot slot. Je wordt papa, proficiat. Een nieuwe generatie Jonckheere is dus op komst. Is de kinderkamer al geïnstalleerd en getooid in de clubkleuren?
"Ja inderdaad. Momenteel is mijn vriendin 37 weken zwanger, onze zoon is uitgerekend voor 11 maart 2019.  Maar de inrichting van de kinderkamer ligt in de handen van mijn vriendin en zij is meer fan van lichte tinten. Alles is in gereedheid gebracht en ik kijk echt wel uit naar het vaderschap. En misschien wordt het ook wel een voetballer. Ik ga hem niet pushen maar het zou leuk zijn mocht dat het geval zijn."

Proficiat met dit heugelijke nieuws Michiel en we hopen je snel terug te zien op het veld in de Versluys Arena.

"Mijn vriendin Josephine is zwanger van een zoontje"
Tijdens het schrijven van dit artikel bereikt ons het nieuws dat een andere KVO-speler vandaag papa is geworden. William Dutoit werd vader van een tweede zoontje, Léon genaamd. Gisteren was William nog te gast bij onze supportersclub 'Den As', vandaag repte hij zich naar het ziekenhuis voor de bevalling van zijn vrouw. De geschenkenmand die hij kreeg van 'den As' - met babykledij in- zal meteen van pas komen. Proficiat William !

Foto's: Fabian Tack - Supportersfederatie Kustboys