Oostende genoot in de winterse transferperiode de voorkeur boven Bastia bij François Zoko.

"KVO is een team dat goed voetbal brengt en waar vertrouwen heerst. De trainer heeft me zijn plan uitgelegd. Ik voelde me hier meteen goed", zegt KVO's nummer 7.

Geboren in het Ivoriaanse Daloa volgde Zoko op zijn elfde zijn mama en zijn broers - François is de derde in een gezin van vijf zonen - naar Parijs, waar zijn moeder kon werken.

"Natuurlijk kwam ik niet naar Frankrijk met de eerste bedoeling om te voetballen, maar wel om een goede schoolopleiding te genieten. Via enkele vriendjes in onze multiculturele wijk kreeg ik snel de smaak van voetbal te pakken.
In Frankrijk sloot ik me als 13-jarige aan bij Savigny-sur-Orge. Later volgde ik een opleidingjaar in het vormingscentrum van Parijs, waar ik Xavier Luissint leerde kennen. Samen hebben we veel gelachen. Daarna kruisten onze wegen nog in Saint-Etienne.
Jaren zagen we elkaar niet meer tot nu in Oostende. Zo gaat het in voetbal."

In Frankrijk voetbalde Zoko bij de tweedeklassers Nancy en Laval.

"Eigenlijk was ik vooral een middenvelder die ook op de flanken in een 4-4-2 goed aan de bak kwam. Omdat ik acties ook goed kan afronden, kwam ik later meer in de spits terecht."

Zoko, die twee seizoenen in Bergen voetbalde, is een gewezen U20- en U23-international van Ivoorkust.

"Inmiddels heeft mijn carrière vertraging opgelopen door bepaalde beslissingen.
Wanneer je jong bent, weet je niet altijd wat het best voor je is. Nu ben ik 26 jaar, dat is nog niet oud. Ik heb beslist om van nul opnieuw te starten. Nu ben ik in Oostende en wil ik weer hard werken.
Als ik voldoende goede kwaliteiten heb, zal dat straks wel aan de oppervlakte komen. Neen, ik heb het vandaag niet over een terugkeer naar de nationale ploeg. Eerst wil ik mijn capaciteiten volledig tot hun recht laten komen.
Natuurlijk ben ik ambitieus, maar momenteel is het nog elke week hard inspannen. Zo snel mogelijk hoop ik opnieuw op een hoog niveau te voetballen."

Zoko is ook bevriend met ex-KVO-goalgetter Marc-Eric Gueï.

"We horen mekaar nog vaak. Eenmaal behoorden we zelfs samen tot de A-selectie van Ivoorkust. Ik was heel jong, pas 17 jaar.
Weliswaar speelde ik toen geen interland met het eerste elftal. Ik kijk wel uit naar mijn landgenoten op de wereldbeker. Het is een grote generatie", besluit de KVO-spits, die veel internationals van zijn land kent uit de jeugd- en beloftenselecties.




Alle foto's

Toon lijst