| Geschiedenis |

   



K.V.O. fusioneerde in 1981 uit A.S.O en V.G.O.
Driemaal is scheepsrecht, dit geldt ook voor het Oostends voetbal. Op 22 juni 1981 ondertekenen Robert Volckaert - voorzitter van KVGO ( Koninklijk Van Neste Genootschap Oostende ) - en Oswald De Bruycker - voorzitter van ASO ( Atletische Sportvereniging Oostende ) - het fusieakkoord.
Het was een huwelijk van moeten zoals ze zeggen. Alhoewel ASO meer schulden had dan KVGO gaan beide ploegen in vereffening. De nieuwe club zal de geschiedenis ingaan als KVO ( Koninklijke Voetbalclub Oostende ). Onder het oudste stamboeknummer 31 ( KVGO ) spelen ze hun thuismatchen in het Albertparkstadion ( ASO ). Robert Volckaert wordt de nieuwe voorzitter, Oswald De Bruycker ondervoorzitter. Er wordt gestart in 3e nationaal A met Gilbert Marmenout van KVGO als nieuwe trainer, een verkeerde keuze want hij houd het slechts 12 speeldagen uit. Onder druk vanwege het bestuur kon hij nooit de sterkste ploeg opstellen maar een mix van ASO en KVGO spelers. Johannes “ Han “ Grijzenout volgt hem op. Het was een jaar vol fusieperikelen die met kop en schouder boven het sportieve uitstaken.

De 4 daaropvolgende jaren zijn sportief een succes.
De jaren 1982 - 1984 onder Nedelko BULATOVIC eindigt KVO respectievelijk op de 2e en 3e plaats. Op 2 oktober 1983 in de thuismatch tegen KSC Menen ontketend Bulatovic een paleisrevolutie. Hij stelt maar liefst 10 ex ASO spelers op plus de neutrale Kris Jonckheere. Het bestuur kon er niet mee lachen maar gelukkiglijk wordt de match met 2 - 0 gewonnen. Met Chris Desmet als trainer tijdens het seizoen 1984 - 1985 volgt de eerste grote ontgoocheling. Met een thuismatch op de 30e speeldag tegen het 12e geklasseerde KSV Bornem had men genoeg met een gelijkspel, maar de wedstrijd duurde een halfuur te lang. Het werd een 0 - 2 nederlaag, bye bye promotie. Dezelfde trainer kreeg het jaar nadien een herkansing maar hij behaalde maar een 3e plaats.

Het seizoen 1986 - 1987 kreeg KVO de aangespoelde Bruggeling Luc Sanders als trainer. Helaas werd het geen succes en werd maar een 10e plaats behaald. Maar het grote nieuws was het ontslag op het einde van het seizoen van voorzitter Robert Volckaert, het begin van een tijdperk Eddy Vergeylen met zijn visserssloepje.

De jaren 1987 - 1990 zijn weeral een sportief succes die wederom zeer dramatisch eindigt. Freddy Makelberge is de nieuwe trainer met boezemvriend James Storme als sportief manager Een 3e plaats is het resultaat. Het 2e jaar verschillen de spelvisies van trainer Makelberge en manager Storme teveel en geeft halfweg het seizoen zelf ontslag om de vriendschap niet kapot te maken. James Storme wordt de nieuwe trainer en weeral eindigt KVO op een 3e plaats. Via zijn connecties ontdekt hij ook de zwarte parel Liombe Yves Essende. Hij zal de absolute topschutter van KVO worden met 76 doelpunten ( 65 in competitie en 11 bekergoals ). Het 3e jaar wordt het jaar van Harelbeke genoemd, waarschijnlijk het meest dramatische ooit. Op de laatste speeldag ontvangt het KRC Harelbeke. Beide ploegen hebben evenveel punten en gewonnen matchen. Bij een gelijkspel volgt een testmatch, helaas wordt het een spijtige 0 - 5 nederlaag. Alles stond gereed voor een groots volksfeest en topschutter Essende was geschorst.

Seizoen 1990 - 1991 zou een overgangsjaar worden met Walter Butseraen als nieuwe trainer. Na 8 speeldagen was hij al uitgezongen. Maar op 26 november 1990 begint een successtory. Raoul Peeters wordt de nieuwe trainer en mag nu reeds bouwen aan een ploeg voor komend seizoen. Toch wordt er nog een 3e plaats behaald. Het jaar daarop wordt grandioos en na 11 jaar in 3e nationaal wordt eindelijk de promotie gevierd. Het seizoen wordt afgesloten met een forfaitscore thuis tegen KSC Menen. Van de 84 doelpunten scoort Liombe Yves Essende er 23 stuks. Helaas moet hij vertrekken.

Eindelijk in de liga. Seizoen 1992 - 1993 mocht een rustig seizoen worden maar er werd onverhoopt een eindrondeticket behaald. Het was een stap in het onbekende met een schitterende doelman Christophe Lycke in een glansrol tijdens de eindronde zonder afbreuk te doen aan al die andere spelers. In het tweepuntensysteem behaalde KVO 15 op 16. Oostende stond op zijn kop en ging naar 1e nationaal en weeral was het sprookje niet gedaan. Op scouting in Polen bracht trainer Raoul Peeters 2 goudhaantjes mee, Janik en Swietek. Seizoen 1993 - 1994 in 1e nationaal zal geen enkele KVO supporter vergeten. In de openingsmatch thuis tegen KSK Beveren scoort Janik het allereerste doelpunt in 1e nationaal. Tot de 32e speeldag deed men zelfs mee voor een Europees ticket. Uitschieters waren de overwinningen thuis tegen KRC Genk en op R Antwerp FC, telkens met 4 - 0. Het zouden de twee grootste overwinningen ooit in 1e nationaal zijn. Zbigniew Swietek zou met 12 doelpunten in 2 seizoenen de absolute topschutter van KVO in 1e nationaal zijn. Later zou Zdzislaw Janik in een referendum verkozen worden als de speler van 25 jaar KVO. Men zou op de 7e plaats eindigen, het beste resultaat ooit in de KVO geschiedenis. Het 2e jaar in 1e nationaal zag KVO de keerzijde van de succesmedaille. Aime Desimpel zette het KVO bestuur onder druk om een business - gebouw te bouwen. Hierdoor kwam het sportieve op de achtergrond. Trainer Peeters stapte zelf op na 30 speeldagen. KVO eindigde op de 17e plaats en zal voor de eerste maal degraderen.

Tijdens het seizoen 1995 - 1996 in 2e nationaal had men een wereldploeg onder leiding van de nieuwe trainer Urbain Haesaert. Nooit stond er een betere ploeg op het veld in de ganse KVO geschiedenis. Men wilde absoluut terug naar 1e klasse. Het aanvallersduo Arambasic en Claesen scoorden samen 43 competitiegoals. Na een verloren eindronde was er een leegloop, enkel een ferme pak schulden bleef over.
Onder leiding van weeral een nieuwe trainer, Dennis Van Wijk, begon het seizoen 1996 - 1997. Het was zwaaien naar de zak, dus veel spectaculairs was het niet. Maar zonder probleem wordt toch een 9e plaats behaald. Het jaar nadien was een echt thrillerjaar. Na 26 speeldagen stond KVO 9 punten achter op KV Kortrijk. KVO speelt kampioen met 4 punten voorsprong op KV Kortrijk. Er stonden geen vedetten op het veld maar een hecht team die vocht voor elkander.

Voor de 2e maal mag KVO aantreden in de hoogste afdeling in het seizoen 1998 - 1999. Na 11 speeldagen krijgt trainer Van Wijk zijn ontslag. Onder impuls van premier Verhofstadt zorgt voorzitter Eddy Vergeylen voor de stunt van de eeuw. El Simpatico Jean - Marie Pfaff word de nieuwe trainer. Alle TV stations van half Europa kennen De Schorre, het trainingscomplex van KVO. Dagelijks moet hij er meerdere interviews doen. Na een geheime stemming onder de spelers mag hij het na 11 wedstrijden afbollen. Hulptrainer Ronni Brackx mag voor de tweede maal overnemen tot het einde van het seizoen. Helaas was het kalf reeds verdronken en degradeert KVO voor de 2e maal. Op het scheidsrechtersblad komen 34 spelers te staan, een record.

Met Leo Van Der Elst als nieuwe trainer wordt het seizoen 1999 - 2000 aangevat. Met een 2e plaats met 19 punten achterstand op kampioen R Antwerp FC mag men deelnemen aan de eindronde. Doch men had reeds gans het seizoen op de toppen van de tenen gespeeld en de eindronde was er teveel aan. De eindrondematch op KSV Ingelmunster ( 5 - 1 verlies ) was volgens het bestuur een wedstrijd waar een reukje aanhing. Er worden 3 Brazilianen aangetrokken voor het nieuwe seizoen. Batista, Rosa en Amaral zouden echter een blunderaankoop van jewelste zijn. Klikjes zorgen ervoor dat het seizoen 2000 - 2001 in mineur verloopt. Trainer Van Der Elst wordt na 14 speeldagen bedankt. Uit financiële overweging wordt manager Luc Devroe aangesteld als interim trainer maar zorgt voor geen kentering. Onder hem wordt de grootste nederlaag ooit geleden, 9 - 0 op KFC Turnhout. Met nog 6 matchen te gaan wordt Kenneth Larsen Brylle aangesteld als nieuwe trainer. In de thuismatch tegen KVK Tienen ( 1 - 1 ) scoort Frank Magerman het 1000e competitiegoal. Wat echter niemand voor mogelijk achtte wordt werkelijkheid. KVO eindigt op de 18e plaats en degradeert opnieuw naar 3e klasse.

Na een moeizame start wordt het seizoen 2001 - 2002 in 3e klasse afgerond met een derde plaats. Deze geeft recht op een eindrondeticket. Door licentie problemen van enkele ploegen wordt de eindronde in feite een beetje vervalst. Baragist K Patro Maasmechelen verliest tweemaal tegen KVO maar mag toch in 2e klasse blijven. KVO is aan een sterke reeks bezig en speelt 10 winstpartijen na elkander, een record. De 11e match is de finale van de eindronde tegen KFC Vigor Wuitens Hamme op het veld van KV Kortrijk. Het wordt een smadelijke 4 - 1 nederlaag. Brylle krijgt het jaar nadien een nieuwe kans en krijgt er 2 nieuwe spelers met naam erbij. Edin Ramcic, de latere KVO trainer en Misse Misse. Voor het eerst spelen er slechts 15 ploegen in 3e nationaal, dus iedere week is er een ploeg bye, dit door het uivallen van het failliete KRC Harelbeke. Na 21 speeldagen wordt Brylle bedankt en voor de laatste 6 competitiematchen komt niemand minder dan Raoul Peeters terug. Hij behaalt een 2e plaats na kampioen K Berchem Sport. In feite viert het na de laatste competitiematch reeds de promotie aangezien K Berchem Sport door licentieproblemen niet promoveert en KVO zijn plaats inneemt. Toch moet het de eindronde nog spelen, een kluchtje van de KBVB, het verliest tweemaal van Oud Heverlee - Leuven. Na 2 jaar in de hel spelen ze opnieuw in de liga. Ook dit nog, Jurgen Landuyt pakt 13 gele kaarten, alle officiële matchen inbegrepen, een record.

Alles wordt in het werk gesteld om Raoul Peeters te behouden als trainer maar uiteindelijk wordt het Gilbert BODART die het seizoen 2003 - 2004 aanvat in 2e nationale. Halverwege het seizoen wordt een supertransfer gedaan, Paul Okon komt naar KVO. Onverwacht eindigt KVO op een 2e plaats en opnieuw speelt men de eindronde. Omdat de Franse spelers Cousin en Lecomte niet voluit zouden gegaan zijn worden ze geschorst voor verdere deelname aan de eindronde. Met 3 thuisoverwinningen van telkens 1 - 0 winnen ze voor de tweede maal de eindronde in 2e klasse. De volgende dag neemt hoofdsponsor Franklin Sleuyter de macht over.

2004 - 2005 in 1e nationaal wordt een invasie van buitenlandse spelers, waaronder 4 Australische. De match vlak voor de winterstop op R Standard De Liege wordt speciaal. Bodart verliest tegen zijn Standard met forfaitscore. Het wordt zijn laatste wapenfeit. Enkele dagen voordien neemt Franklin Sleuyter totaal onverwachts ontslag. Na de winterstop neemt Herman Vermeulen over en komt Eric Joly KVO versterken. Op 12 februari 2005 van de 22e speeldag wordt geschiedenis geschreven. KVO wint op RSC Anderlecht met 0 - 1 dankzij een doelpunt van Marco Nijs in de 24’. Op de 60’ wordt Marco zelfs nog uitgesloten voor een tweede gele kaart. Rode draad voor het ganse seizoen is in feite doelman Dimitri Habran. Zo’n persoonlijkheid werd zelden gezien in het Albertparkstadion. Hij pakt ook nog liefst 3 rode kaarten. Het seizoen wordt afgerond op een 17e plaats.

De 2 volgende seizoenen in 2e nationaal worden grijze jaren die vooral gekenmerkt worden door verkeerde transfers. De weinig bekende trainer Rik Vande Velde mag het seizoen 2005 - 2006 volledig afwerken maar krijgt geen contractverlenging. Hij eindigt met KVO op een 10e plaats. Het grote nieuws komt echter op het einde van het seizoen. Op zaterdag 23 juni 2006 tijdens een chic feest geeft voorzitter Eddy Vergeylen de fakkel door aan de totaal onbekende Yves Lejaeghere. Met ex - topvoetballer Willy Wellens als nieuwe trainer wordt het seizoen 2006 - 2007 afgetrapt. Na de schamele 5 - 1 nederlaag op R Antwerp FC op de 23e speeldag riepen de supporters na de match om het ontslag van trainer Wellens. Waarschijnlijk liet voorzitter Lejaeghere zich hierdoor beïnvloeden want 2 dagen later lag Willy Wellens zijn C4 klaar. Voor de 9 laatste wedstrijden mag ex KVO speler Edin Ramcic zijn trainersdebuut maken. Helaas komt er geen verbetering, het wordt zelfs bibberen tot de 33e speeldag om de barageplaats te vermijden en het seizoen wordt afgesloten op een 13e plaats.